De doos op zolder

De doos op zolder, een tweeluik: deel 1 de doos; systemisch gezien!

Een intake. Zoals zo velen, en toch weer heel specifiek, maar zo herkenbaar.

Een vader en een moeder, met een hulpvraag voor hun jongste zoon.

Zo klein als hij was, is hij regelmatig zo lastig bereikbaar, niet te begrenzen, druk en niet te stoppen.

Ze vertelden het met een stille stem, met moeite kwamen de woorden over hun lippen. Hoe ze al van alles hadden geprobeerd, maar niets leek te werken.

Het eigenlijk alleen maar erger leek te worden.

Een traan rolde uit moeders ogen: “ik durf het niet te zeggen, maar soms krijg ik een hekel aan hem”, ik ben zo moe, ik weet het even niet meer?”

Een steunende blik van vader. Ja, we weten het niet meer.

Ik luister met aandacht. Ik erken hun last en de moed dat ze om hulp vragen.

Ik leg hen uit wat ik voor ze kan betekenen, ik vertel over systemisch werk, over hoe kinderen spiegels zijn en dat we samen op zoek gaan naar wat ze spiegelen.

Er ontvouwt zich een mooi en eerlijk gesprek. Een gesprek waarin in elke vezel te voelen is hoeveel ze van hun kinderen houden, maar het gedrag niet begrijpen.

Ik neem hen mee naar de onderstroom en we dalen af.. stapje voor stapje, gaat het verhaal niet langer over de kinderen, maar over deze ouders hun eigen verhalen.

Hoe zij als kinderen zijn opgegroeid.

Deze ouders kijken elkaar regelmatig liefdevol aan. Zoeken steun bij elkaar ”moeten we dit allemaal vertellen”? Doet dat er toe?

Ik leg hen uit dat we “achterwaarts in het verleden kijken, om voorwaarts in de toekomst het verschil te kunnen maken.

Vader lijkt het aanvankelijk maar vreemd te vinden, maar tegelijkertijd is hij degene die het meest over zijn geschiedenis vertelt. Of eigenlijk door er in woorden niets over te zeggen, maar zijn houding en blikken spreken boekdelen. Als zijn partner voorzichtig dingen benoemt, wuift hij die liefst weg. “Dat is verleden tijd. Dat heb ik afgesloten, daar heb ik geen boodschap meer aan”; zijn een aantal zinnen die voorbijkomen.

Hij laat me weten dat hij het verleden in een doos op zolder heeft gezet. Afgesloten.

Ik vertel hem dat ik blij ben dat hij weet dat hij het in een doos heeft gestopt! En die niet heeft weggegooid. Hij kijkt me lachend en met een schuine blik aan. Maar ik meen het.

Heel vaak hoor ik in gesprekken dezelfde zinnen voorbijkomen, maar zijn veel ouders zich niet bewust “waar ze hun doos hebben opgeslagen”.

Ik nodigde deze vader voorzichtig uit om in de komende tijd, samen te gaan kijken waar de doos precies staat, wanneer en waarom hij hem heeft ingepakt en wat er ín de doos zit.

Temeer daar hij in hetzelfde gesprek verschillende keren vertelde hoe zijn zoon op hem lijkt. En hoewel ik kon zien en voelen hoe hij weerstand ervoer, legde ik hem uit dat “het uitpakken van deze doos” een cadeau voor hem en zijn gezin kan zijn. Door de inhoud op een andere manier plek te geven, hoeven zijn kinderen er niet vanuit de onderstroom op te reageren.

Hij was benieuwd en wilde het een kans geven. En zijn vrouw glimlachte.

Nog voor ze de tweede keer terugkwamen, was er al iets verschoven. De bereidheid om naar binnen te keren en met elkaar te verbinden, maakte bij het kind onbewust ruimte om anders te reageren.

En met elke stap die deze ouders hun eigen geschiedenis aankeken en plek gaven, stapte het kind terug op zijn eigen plek vanuit rust en ontspanning.

Ben jij je bewust van welke dozen je hebt ingepakt en ergens op een zolder, of andere plek hebt staan?

En welke impact deze hebben op je dagdagelijks bestaan?

Ik gun je dat je de inhoud van je doos durft aan te kijken en op te schonen.

Zodat je minder last hebt van (onbewuste) triggers.

Ik kijk graag met je mee, je hoeft het niet alleen te doen.

Hoe spannend misschien ook, weet dat jouw volwassen Ik het kan dragen!

Ga van over-leven naar be-leven.

 Wil je meer info of dat ik ook met jullie op onderzoek uitga, mail of bel me gerust!